Devlet memurlarının, özellikle bayanların ellerinde kutsal bir kitapçık geziyor yıllardır. Bu katalogla yüzler nurlanıyor, tüylenmeler gecikiyor, cemaatler kuruluyor, herkes birbirine sıkı sıkıya bağlanarak kardeşlik, ülküdaşlık sağlanıyor. İnsanlar birbirine ürün satarak geçiniyor, gençleşiyor. Kotasını, yani zikrini tamamlayana yeni kapılar açılıyor, yeni zikirler veriyorlar, saadet yurdu olan kozmetik cennetine... 

Gurbette öğrencilik zor zanaat. Maddi sıkıntılar, derslerle boğuşmalar, ödevler, projeler, araştırmalar, yemek sıkıntısı, bulaşık sıkıntısı, çamaşır sıkıntısı vs. derken; bir sıkıntı da, gurbetteki öğrencinin belli bir kısmının baş belasıdır: Memlekete gidiş-geliş. Doğru… Uçak firmalarının sayısı arttı. Promosyonlar arttı, indirimler çoğaldı; uçakla seyahat etmek için birçok kolaylık artık... 

Fırtınalı bir günde denizde olmaktır, hayat. İçinde seyahat ettiğin gemi, bir sağa yatar bir sola, bir ileri gider bir geri, bir böyledir bir şöyle… Sonsuz kıyıya ulaşana kadar sürecek bu gelgitler. Bende bu fırtınalı hayatta: Geldiği kadar gittim, Battığım kadar çıktım. Anlattığım kadar dinledim, Ağrıttığım kadar inledim. Unuttuğum kadar hatırladım, Yazdığım kadar sildim. Aldığım kadar verdim, Topladığım... 

İstanbul. İstanbul… Ah İstanbul… Garip gelebilir; ama artık hayatımda çay çok güzel olmuş diye bir deyim var. Ne garip bir söz değil mi? “Çay çok güzel olmuş.”. Sıradan bir çay. Bir bardak kırmızı çay. Herkesin bildiği, yaptığı çay işte, nasıl güzel olabilir ki? İstanbul’a geldiğimden beri gözüme çarpan unsurlardan en önemlisi insanların yalnızlıkları. İstanbul’da insanlar... 

Olgun insan güzel söz söylemesini bilen değil, söylediğini yapan ve yapabildiğini söyleyebilen insandır. Bir baba ile kızı dertleşiyorlarmış. Kızı hayatında çok sıkıntı yaşadığından ve bunlarla nasıl baş edeceğini bilemediğini söylemiş babasına. Hatta sorunlar ardı arkasına devam ediyormuş hayatında. Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve “Gel, sana bir şey göstereceğim!” diye kızını mutfağa... 

Keşke hep çocuk kalsaydık; Keşke büyümek değil de, küçük olmayı istemek olsaydı hayallerimiz. Keşke tek üzüntümüz, kumdan evlerimizin devrilmesi olsaydı. Tek ağıdımız, başka okula tayin edilen hocalarımızın arkasında olsaydı. Keşke bir tek oyuncak alamayan bir babanın feryadı olsaydı hayal kırıklarımız. Vazoyu devirdiğimiz için annemizin çığlığı olsaydı tek kırgınlığımız. Dizimizi incittiğimiz kaldırımlara... 

Fırına geldiğimde ortalıkta ekmek görünmüyordu. Eski bir dostum olan fırıncı: “Biraz bekleyeceksin hocam” dedi. İki üç dakikaya kadar ekmekler fırından çıkar. Kenarda bir tabüre üzerinde otururken fırına giren yaşlı bi amcayı gördüm. Eskimiş ceketinin sol yakası altında bir madalya görünüyordu ve yaşlı amca yürürken topallıyordu. Selam verdikten sonra “ekmeklerimi alayım, benim ikizler acıkmıştır.”... 

İstanbul Üniversitesi – İşletme fakültesi bünyesinde organizasyonunda aktif olarak yer aldığım bir eğitim semineri afişi. Afişin telif hakları Ahmet FAYDALI’ya aittir. Yapım yılı: 2011 (Orijinal boyutunu görmek için BURAYA tıklayınız)  Read More →

İstanbul Üniversitesi – İşletme fakültesi bünyesinde organizasyonunda aktif olarak yer aldığım bir eğitim semineri afişi. Afişin telif hakları Ahmet FAYDALI’ya aittir. Yapım yılı: 2011 (Orijinal boyutunu görmek için BURAYA tıklayınız)  Read More →

Ayaktakımından biri olarak az önce kazayla televizyonu açtım, onlarca diziden rastgele bir tanesini kısa süre seyrettim. Lüks arabalarla gezen koca koca köşklerde yaşayan adamları, milyarlık makyajıyla şık giyimli kadınların yaşayışını, onların bizimkinin yanında devede kulak kalacak sıkıntılarını ve yine bizimkilerinin yanında hiçbir değer taşımayan eğlencelerini anlatan bir dizi… Kemal Sunal’ın farkını...